Een centimeter onder de titel, naast de uitgeversnaam, staat 'Literaire thriller'. Dat dit boek sowieso ooit eens in de orl beland is, is dus al een klein wonder. De verwachting toen ik het uit de kast nam was dan ook dat ik het na twintig pagina's weer neer zou leggen, uit de orl verwijderen en de rest van de dag kon besteden aan iets nuttig.

Maar toen ik het vrijwel in één ruk uitlas - een eenvoudig maar goed geschreven verhaaltje over bezetenheid, zonder dat het ooit ergens bijzonder spannend of overdreven griezelig wordt - herinnerde ik me plots al die spookverhalen die ik als kind las. En toen ik me dat herinnerde, was het een kleine stap naar mijn aan sneltempo verslinden van de (soms - een beetje - griezelige) verhalen van Agatha Christie en Arthur Conan Doyle, en - nog ouder geworden - mijn fascinatie voor de macabere kantjes van Edgar Allan Poe, en nog later het unheimliche in de verhalen van E.Th.A. Hoffmann.

Een held qua bloedvergieten, uitgerukte ledematen en vleesetende insecten zal ik nooit worden - alleen al het schrijven van het woordje 'bloedvergieten' doet me rillen - maar demonen, dubbele persoonlijkheden, bezeten huizen, dolende zielen, pratende raven ... heb ik altijd al kunnen smaken. (Ik herinner me een boek van Robert Goddard - de titel ben ik kwijt, maar het zat gratis bij de krant De Morgen - ach, Dodelijk negatief was de titel - dat ik drie vierde lang aan de bank gekluisterd zat te lezen - wat een alleraardigste en originele en spannende en intelligente uitwerking van het dubbelgangermotief, dacht ik - maar niks van dat, het bleek gewoon een verdomd banaal wraakoefeningetje ... flauw, zwak, de vuilbak in.)

Al die boeken, zo besef ik, verdwijnen in bibliotheken overal te lande in de hokjes 'thrillers' (als de demonen echt zijn), 'detectives' (als ze niet echt zijn) en 'griezel' (als ze nogal grote tanden hebben). Omdat ik die hokjes (en andere hokjes - romantiek, misdaad, zelfontplooiing, werk, ...) zo veel mogelijk links of rechts van me laat liggen, is de kans dat ik zo'n boek in handen krijg, en lees, vrij miniem. Daarom, en ook omdat ik denk dat mevrouw Occy dit boek graag zal lezen en omdat het best mooi uitgegeven is en het daarnaast eigenlijk ook wel een aangenaam boekje was, mag Kom dichterbij, tegen alle verwachtingen in, blijven ...

Kom dichterbij
Sara Gran
Anthos, 2004
***