Met Jef Nys had ik niks. Ik las, net als ieder ander rotjoch, wel een stuk of honderd van die boekjes met professor Gobelijn, droomde wel eens over mijn eigen Annemieke of Rozemieke, wist honderd procent zeker dat ik geen Filiberke, maar wel een Jommeke was ... maar nooit heb ik mezelf er aan de toog op betrapt dat ik een fragment van een strip van Nys navertelde, of uitbeeldde, ... Asterix & Obelix, Kuifje, Thorgal, The Simpsons, Ren & Stimpy, Pinky & the Brain, Merlina, Buiten de zone, Monty Python ... zij wel. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat vulden wij, jong studerenden en toekomstige leiders der natie, onze bierlallende dagen met het navertellen van tekenfilms, sketches en stripverhalen ... (en natuurlijk ook met het doorgronden (zij het tot niet later dan 21u) van de psyche der vrouw, dat spreekt voor zich, maar nooit te lang en altijd als verpozing, om het daarna weer over die stripverhalen te kunnen hebben ...) Hadden we het hoegenaamd al over Jef Nys dan hadden we het over zijn voornaam, Jefke en het predisponerende van zo'n naam, of over de rechthoekige ellebooghouding, en hoe ook dat eerder pleitte voor een christelijke levensvisie dan enige andere ...

Hier dacht ik aan toen ik vandaag met m'n jongste spruit door de groentenafdeling van de lokale supermarkt struinde en botste op de Suske en Wiske-feesteditie van Standaard Uitgeverij. Want, met Willy Vandersteen bijvoorbeeld, had ik wel iets. Die las ik. Die vergeleek ik. De verschillende tekenstijlen die doorheen de serie opdoken verwarden me, maar leerden me ook een voorkeur te ontwikkelen. Opmerkingen van mijn ouders over de stereotyperingen van minderheden en sociaal zwakkeren wakkerden mijn sociaal bewustzijn nog vlug even aan (vlug vlug, voor het helemaal zou uitdoven tot wat het nu is ...) En de wijze woorden waarmee ik jaren later niet alleen menig meisjeshart sneller deed kloppen, maar waarmee ik ook menig blaag met het schaamrood op de wangen huiswaarts zond, bleken - na verregaande introspectie - niet zelden uit een Sus&Wis afkomstig.

Dus jawel, tezaam met wat broccoli en een krop sla, nam ik ook de feesteditie mee naar huis. En jawel, die verdwijnt niet in de oude stripkast waar Occy junior en zijn moeder gretig in mogen pulken en scheuren en kleuren, maar zal worden bijgezet in de officiële ORL-rekken tussen al het andere dat me vlekkeloos en gaaf dient te overleven.